Crisis economica y sobiranía política


Contra cartera vueda sobiranía plena

 

L’autual crisis economica contrimuestra la necesidat d’Aragón de recuperar a suya sobiranía politica. Fa uns diyas, o President d’Aragón, Marcelino Iglesias, anunciaba que Aragón saliba de a recesión oficialment. Dos trimestres consecutivos con un crecimiento economico superior á 0, encara que solo que fuese por decimas, meteba á Aragón chunto á Alemania y Francia, lexos d’Espanya.

 

Ye verdat que o nuestro President pecó de triunfalismo, que no ye ta blincar d’alegría, pero tampoco no cal pensar que mos yera mentindo. A estrutura economica d’Aragón no pende tanto de a construcción ni de a especulación financiera, ni de o turismo de masas como atras, astí pesa más a industria exportadora y l’agricultura produtiva, con os suyos servicios, que no en Espanya.  Asinas as nuestras cifras macroeconómicas son millors.

 

Pero millors no sinifica buenas. En Aragón también ha trunfau la especulación, con macroproyeutos sinyaleros como motors d’un crecimiento insostenible: Aramón, Expo2008, Motorland, Gran Scala, Exponapo, Olimpiadas Zaragoza-Pirineus, Zaragoza Capetal Europeya de a Cultura, etc. No podemos pensar que Aragon (más bien Zaragoza, “Zaragón”) puede continar crecendo como antismás, basando-se en ista politica de macroeventos, agora ye menister encetar políticas rigurosas y humildes, más que más devant de os mainates, capitalistas y especuladors, y reglamentar os achustes laborals ta guaranciar a seguridat de o treballo y evitar o empobrecimiento de os treballadors, endrezar una economía productiva, no pas especulativa. U siga mirar ta Francia u Alemania, más que ta Espanya. Atra reflexión que hemos de fer ye que l’autonomía t’Aragón ha estau asabelo positiva.

 

En 150 anyos, Aragón no heba feito que perder población. Ista situación venió chunto á la organización de o Reino d’España como estau centralizau que trestalló Aragón en tres provincias, con uns municipios sin d’autonomía politica y unas Diputacions Provincials que pendeban de raso de o Guvierno Civil, aguaitau bien de cerca dende o Guvierno Militar. Aragón no existiba alministrativament y o nuestro Pueblo s’amortaba baxo la bota espanyola y monarquica, perdendo población y peso politico y economico en o conchunto de l’Estau.

 

Pero con a muerte de Franco, os aragoneseses ganemos l’autonomía (tal cual se deciba allora) y encara que nos furtoron o maximo ran d’autonomía, a la fin lo consiguiemos, poqué a poqué, sin reblar. A luita por enamplar lo nuestro autoguvierno, chunto á la luita popular contra os trescoles d’auga de l’Ebro han estau as dos mostas irrefutables de a nuestra anglucia d’autodeterminación. Sobre o Trescole ye menister dicir ya que, si no en hesenos ganau, agora la borbolla financiera espanyola encara sería más grant pues devant de a expectativa de más augua en Levant s’hese disparau encara más a construcción especulativa y antimás agora Aragón veyería o suyo futuro hipotecau con un Trescole que mos furtaría uno de os nuestros tresoros más preciaus: l’augua.

 

Lo causo ye que Aragón ha dixau de perder población de vez que ha conseguiu l’autoguvierno. Bi ha qui diz que ixo ye casolidat, pero s’ha de parar cuenta que ta os 80, Aragón yera la Comunidat Autonoma con más despoblaus (400) y que agora lo ye Galicia (con 800), antis todas as nuestras comarcas perdeban población (menos as capitals de provincia), agora ixe proceso s’ha revertiu y mesmo belunas en ganan. Si Aragón hese continau sin existir, lo proceso de macrourbanización de Zaragoza hese continau como con o Polo de Desarrollo franquista. Alto u baxo lo que quiere fer o PSOE con ixe proyeuto faraonico de a “Zaragoza de o millón de habitadors”.

 

L’autonomía ha estau buena ta o país, pero hemos de parar cuenta de que no ye suficient y que ya no se puede enamplar más. Hemos plegau en as mugas de a Constitución Espanyola. Y sin dembargo, Aragón aprecisa adevantar más: ye menister cambear o sistema eleutoral ta luitar contra la corrompición politica, amanando ta la chent á os suyos ripresentants: os Consellos Comarcals cal que se trien por sufrachio universal, as diputacions provincials han de ser abolidas ya y o sistema de listas trancadas y bloqueyadas, -que le da tot lo poder á la burocracia institucional disbrazada de partius políticos- sustituidas por circunscripcions unipersonals , en cada cual se triase un diputau a doble vuelta. Antimás, o President de a Republica Aragonesa debería estar triau por sufrachio , libre, dreito y secreto. Pero tot isto u se fa reformando a Lei de Bases de Rechiment Local y a Lei Eleutoral espanyolas – misión imposible pues en ellas se refirma tot lo rechiment político corrompiu borbonico- u se fa demandando que mos ne tornen a sobiranía t’Aragón, en función de os nuestros Dreitos Historicos Nacionals.

 

A coyuntura economica mos cenya que, si queremos amanar-mos ta os países desarrollaus, hemos de meter dencima de a mesa o debate de a devolución de a nuestra sobiranía; tal cual mos cenya también que as políticas desarrollistas, herederas de o viello franquismo que gosa fer servir tanto lo PSOE como lo PP en toda Espanya, t’Aragón son penibles y han de ser sustituyidas por atrás que arrenuncien á la “Zaragoza de o millón d’habitadors”, y enfrontinen a reyalidat d’una economía sin de crecimiento reyal.

 

En un anyo tendremos eslecions ta Cortes d’Aragon y Concellos. A cucha independentista ha de fer un esfuerzo por estar-ie present, encara que mos siga cuasi imposible obtener representación. Por dos razons: A primera ye que se i presentará UPyD, o partiu de l’espanyolismo radical, o partiu que mos quiere furtar l’autonomía que tanto esfuerzo mos costó arreplegar. Si mos quedamos en casa y no marchamos ta votar, baxará la participación y o minimo legal ta obtener representación s’achiquirá, y se lo dixaremos más fácil ta UPyD. Dengún aragonesista ha de quedar-se en casa ta no facilitar-le la faina á os espanyolistas. No votar ta 2011 sería una grau manca de patriotismo aragonés. Antimás ye menister sacar o debate de a sobiranía. Ye menister dicir-les á os partius parlamentarios autonomistas, nacionalistas u federalistas que l’autonomía se le queda chicota á Aragón, que amenistamos totas ixas reformas devanditas, que ye menister arroclar fuerzas enta la sobiranía. Nusatros creyemos que ye menister encetar un proceso de chunidat de o soberanismo, encara que solo estase a ran eleutoral. Pero ixo rai, lo important ye fer-mos notar y fer apercazar á ixos partius políticos (Partido Aragonés, Chunta Aragonesista, Partido Comunista de Aragón), o á lo menos a os suyos afillaus, que l’autonomía ye acotolada como fuent de progreso, que ye menister prencipiar á charrar ya de sobiranía. Con una, dos u tres candidaturas, pues o important ye fer-mos notar, que ya sabemos que no’n hemos de sacar cosa.

 

Y como rematadera, dicir que lo que se faya en Zaragoza será custión sinyalera ta la resta de o país, pues si os zaragozans arrenunciamos á la “Ciudat d’un millón” le seremos dicindo a la resta de o país que no mos lo queremos minchar, que no queremos que nunca más se pueda dicir que vivimos en “Zaragón”, que queremos un país armonico y equilibrau.

 

Rafel Fleta

Cordinador d’Estau Aragonés en Zaragoza.

, , ,

  1. No hay Comentarios
(No será publicado)
  1. No hay trackbacks